De Reepkens in de kijker

  • 23 februari 2021

Onze collega's van WZC Moervaartheem stellen je graag de bewoners van De Reepkens voor.

Véronique, jouw beide ouders zijn sinds kort nieuwe bewoners van één van de assistentiewoningen De Reepkens. Kan je iets vertellen over het moment waarop zij een assistentiewoning overwogen?
Even onverwacht als Corona werd mama vorig jaar getroffen door een beroerte. Plots lag onze 84-jarige spring-in-'t-veld in het ziekenhuis. Twee nog steeds hardwerkende ouders van 82 en 84 jaar, die nooit echt ziek waren geweest en die zelf ook nooit de tijd ervaren hadden, beseften dat ze ondertussen ouder waren geworden… 

Voor mama was het aanvaarden om verder te leren leven met een beperking zeer lastig. Voor papa was het moeilijk zich te realiseren dat er hulp moest geboden worden en dat hij zijn vrijheid deels zou moeten opgeven. Als kind probeer je echter zoveel als mogelijk steun en hulp te bieden waar kan, maar ondanks alle inspanningen botst men tegen verzet. Verzet omdat hun vroegere leven plots niet meer kon, verzet tegen de aanpassingen, verzet tegen een nieuwe onbekende toekomst. Maar tijd bracht raad en deed iedereen beseffen dat er écht een oplossing moest komen. Terugkeren naar de ouderlijke woning was, gezien de bouwstijl, onmogelijk geworden. Mama zou een gevangene zijn in haar eigen woning en papa een slaaf van het dubbele werk…dat wenst geen enkel kind zijn ouders toe.     

Wat deed je dan?                                     
De afweging tussen een nieuwe woning kopen of verhuizen naar een gelijkvloers appartement liefst dicht in de buurt van de ouderlijke woning begon. Het werd een lange zoektocht met heel wat mails, afspraken en bezoeken, waarbij één ding steeds naar boven kwam: “een assistentiewoning is waarschijnlijk de beste keuze.”

Een assistentiewoning geeft mijn ouders de kans nog lang zelfstandig te kunnen wonen, maar met de gerustheid te weten dat er steeds hulp in de buurt is. Mijn ouders kunnen kiezen of ze zelf willen koken of een beroep doen op maaltijden en er zijn ook altijd professionelen in de buurt. Zowel op medisch als psychosociaal vlak, maar ook op “menselijk” vlak is er een goede ondersteuning. Vooral dat laatste mag zeker niet uit het oog verloren worden, want het was een bocht van 180° in een mensenleven op een hele korte tijd, voor ieder van ons.
                     
Waarom kozen jullie precies voor de site De Reepkens? 
In eerste instantie zochten we iets zo dicht mogelijk bij hun vertrouwde omgeving, omdat dit ook een zekere rust brengt. De kans dat mijn ouders andere bewoners kennen uit de omliggende streek is hier groter. Daarenboven is er De Moervaart, ons zeker niet onbekend gezien onze kindertijd die we er doorbrachten en de mooie herinneringen die we er samen aan hebben. De groene omgeving is voor ons belangrijk omdat het mijn ouders een gevoel van vrijheid geeft. 

Hoe kregen je ouders een correct en volledig beeld over de assistentiewoning?
Het was vooral aan de hand van gesprekken met papa dat mama op de hoogte gebracht werd. Het was gelukkig al eerder mama’s wens om ooit naar een assistentiewoning te verhuizen. Dit gaf haar een gevoel van veiligheid en zekerheid dat er altijd iemand in de buurt zou zijn.

Kan je de assistentiewoning van jouw ouders even omschrijven?
De assistentiewoning van mijn ouders is voorzien van een ingerichte keuken, eetplaats en salon, een slaapkamer en een aangepaste badkamer. Ze hebben nu een inloopdouche met zitje en een toilet met armleuningen. Overal in de woning zijn alarmknoppen aanwezig. Ze wonen omgeven door een mooie tuin, mee kleurend met de jaarseizoenen, waarin verhalen van vroeger ter sprake komen en waarin ze ook rust vinden. Samen halen we een frisse neus op tijdens een wandeling langs de Moervaart. Ze wonen nu ook dicht bij het dorp dat makkelijk en veilig bereikbaar is via een verharde binnenweg. 
    
Zijn jullie tevreden met de overstap naar de assistentiewoning De Reepkens en in welke mate heeft het jullie leven veranderd?
Deze vraag is nog “vers” voor ons.  Ikzelf voel wel een zekere rust. Die was er bij papa ook al vanaf het begin: hij weet dat hij bij de woonbegeleiding terecht kan voor wat dan ook. Ik denk wel dat mijn ouders er op termijn positief zullen op terugkijken. Nu is het nog zoeken naar de meest simpele dingen…. want als de kinderen een verhuis doen in hun plaats, is dit niet evident. Ook al leggen ze voor 80 % alles terug op zijn plaats, toch is het opnieuw zoeken en wennen. Met de nodige rust, aandacht en liefde komt dit allemaal in orde! Mijn ouders gaan, met de nodige ondersteuning, hun draai beetje bij beetje wel vinden. 
    
Wil je nog iets meegeven?
Men zegt steeds: “Oude bomen verplant men zomaar niet…", maar ik ben er van overtuigd dat het in sommige situaties een goede beslissing is, mits de juiste aandacht, veel liefde, een groot warm hart en de nodige zorg op de juiste plaats ... Ik ben er zeker van dat hun wortels de kracht zullen vinden zodat er de komende lente nieuwe blaadjes aan hun bomen zullen groeien! De weg ligt open naar een nieuwe mooie toekomst voor hun samen. Het ligt nu in hun eigen handen: het verleden koesterend, maar hulp aanvaarden en verder gaan…    

Meer info